BERLIN
theatergezelschap
Biografie
BERLIN wordt in 2003 opgericht door artistiek leider Yves Degryse, samen met Bart Baele en Caroline Rochlitz. Yves Degryse vormt vanaf oktober 2023 samen met Barbara Raes en Melih Gençboyacı ook de nieuwe artistieke leiding van NTGent. BERLIN schuift mee in als huismaker.
De fundamenten voor het gezelschap werden gelegd in 2003 maar het was op 26 oktober 2004 dat Jerusalem, BERLINs eerste productie, het licht zag in Vooruit (Gent).
De voorbije twee decennia werkte BERLIN aan twee projectcycli: Holoceen (het geologische tijdperk), waarbij het uitgangspunt zich telkens bevindt in een stad of dorp ergens ter wereld, en Horror Vacui (de angst voor de leegte) waarbij opmerkelijke, waargebeurde verhalen worden blootgelegd. De vijf projecten binnen Horror Vacui zijn Tagfish (2010), Land’s End (2011), Perhaps All The Dragons… (2014), Remember The Dragons… (2017) en True Copy (2018). Het recente The making of Berlin (2022) is dan weer het sluitstuk van de Holoceencyclus waartoe ook Jerusalem (2004/2013), Iqaluit (2005), Bonanza (2006), Moscow (2009) en Zvizdal (2016) horen. Twee projecten vielen buiten de cycli: de audiovoorstelling/installatie Wie oud wordt… (2019) en het filmconcert Ramble Song (2021).
Yves Degryse
(foto: Koen Broos)
Yves Degryse °1977 is artistiek leider van BERLIN, het gezelschap dat hij in 2003 samen met Bart Baele en Caroline Rochlitz opricht. Hij vormt daarnaast, samen met Barbara Raes en Melih Gençboyacı, vanaf oktober 2023 de artistieke leiding van NTGent. Sinds 2022 zet hij solo de artistieke lijn uit bij BERLIN, met The making of Berlin als eerste wapenfeit. Degryse maakte van 2000 tot 2009 ook deel uit van het theatercollectief SKaGeN. Hij volgde een acteursopleiding bij Dora van der Groen en speelde bij verschillende gezelschappen (De Queeste, De Onderneming, De Maan, Comp. Marius). Naast zijn werk in het theater is hij ook regelmatig te zien op televisie en in films (Chantal, Callboys, De Helaasheid der Dingen, The Broken Circle Breakdown, etc).
Prijzenpot
In 2015 mocht BERLIN voor haar oeuvre de Ultima voor Podiumkunsten in ontvangst nemen. Bonanza, Land’s End, True Copy en The making of Berlin schopten het allevier tot de selectie van Het TheaterFestival in België, Zvizdal werd geselecteerd voor Het Nederlands Theater Festival.
Voorstellingen in Westrand
Wie oud wordt (07/10/2025)
In Wie oud wordt… neemt de bezoeker deel aan een infovergadering van de vereniging voor de verjonging van het Europese continent. Het bestuur hoopt haar ideeëngoed te verspreiden. Deze audio-installatie met een tragikomische ondertoon is geïnspireerd op Vereniging Vrijwillige Dood van Max Frisch.
Gemaakt door Bart Baele & Yves Degryse in 2019
Living Apartment Together (5 en 6/09/2025 )
Als een blik sardientjes opent zich op magische wijze de gevel van een appartementsblok. De stad raast voorbij, maar onze blik vertraagt.
Een man met een geliefde die maar niet terugbelt. Een sleutelkind met een microscoop. Een dolverliefd jong stel dat plots de dood ziet opdoemen. Living Apartment Together vertelt de levens van 13 bewoners van een flatgebouw en één hond. De levens raken via een lied dat door muren sijpelt, een pizza die verkeerd wordt geleverd, een brandalarm.
Op een levensgrote projectie ontvouwt zich het leven in vijf appartementen en een trappenhal. Minutieus gemonteerd. Het publiek kijkt toe met een koptelefoon en ziet hoe personages live uit de projectie stappen. Rondom raast het leven in de stad voorbij.
Een zintuigelijke voorstelling tussen film en theater over de stille schoonheid van het ogenschijnlijk banale. Over onzichtbare synchroniciteit. Over het besef dat elk begin niet meer is dan een vervolg.
Living Apartment Together is een creatie van Yves Degryse, artistiek leider bij NTGent en theatergezelschap BERLIN. Voor het scenario werkte Degryse samen met Angelo Tijssens.
(foto: Koen Broos)
Alabama (25/09/2024) - in CC Strombeek
In ALABAMA treedt Fien Leysen in de voetsporen van haar overleden vader, reporter Kris Leysen. In 1978 maakte hij een reportage voor de openbare omroep en kwam terecht in Birmingham, Alabama. Hij sprak er met jonge mensen over werk en studies, over de zoektocht naar the American Dream, en de kloof tussen arm en rijk. Op zijn eerste avond in Alabama werd Kris Leysen plots gebombardeerd tot deputy sheriff. Een idee van de lokale sheriff, zodat de mensen in de stad hem zouden vertrouwen. Vijfenveertig jaar later trekt Fien, nu dezelfde leeftijd als haar vader toen, naar Alabama. Ze wil de studenten en de sheriff uit 1978 terugvinden en de stad en de mensen weer opzoeken. In Birmingham stelt ze de vragen die haar vader liet liggen en hoopt ze er zelf antwoorden te vinden.
Samen met muzikant Steven De bruyn deelt Fien op scène videobeelden van toen en nu, en het resultaat van haar zoektocht. Een voorstelling over het verstrijken van de tijd en verschillende stadia van gemis.
(Foto: Koen Broos)
The Making of BERLIN (17/02/2023)
The making of Berlin is een portret van een stad, opgebouwd rond het uitzonderlijke verhaal van Friedrich Mohr, een Berliner die tijdens WOII als orkestregisseur – de “roadie” van het orkest – bij de Berliner Philharmoniker werkte. The making of Berlin – met live hoornmuziek – biedt een ongefilterde blik op BERLINs werkproces maar toont vooral ook het relaas van een van de “onmoedigen” die niet rechtstond toen Joodse medemuzikanten en vrienden uit het orkest werden gezet.
The making of Berlin is het laatste luik uit de Holoceencyclus, waarin BERLIN de voorbije twintig jaar verschillende stadsportretten maakte. BERLIN helpt Mohr om een onvervulde droom alsnog te realiseren. Aan het einde van WOII beslist de dirigent van de Philharmoniker om Siegfrieds Treurmars uit Wagners Götterdämmerung nog eenmaal op te voeren. De uitvoering zal live worden uitgezonden op de Duitse staatsradio. Repeteren met het hele orkest op één locatie blijkt al snel te gevaarlijk door aanhoudende bombardementen. De dirigent deelt het orkest daarom op in zeven segmenten en laat hen in aparte bunkers repeteren. De haperende (opname)techniek gooit roet in het eten. Het is de ultieme wens van Mohr om het technische hoogstandje 75 jaar na datum uit te voeren zoals initieel gepland. De Götterdämmerung zal vanuit zeven bunkers tegelijk gespeeld worden, én integraal te horen zijn op de radio. Een huzarenstukje waarvoor BERLIN de hulp inroept van o.a. Chantal Pattyn en radiozender Klara, het orkest van Opera Ballet Vlaanderen en de Duitse acteur Martin Wuttke (bekend van Tarantino’s Inglourious Basterds).
Theater- en filmmaakster Fien Leysen registreert het creatieproces voor een behind the scenes documentaire. Haar beelden belanden uiteindelijk ook in de voorstelling. Gaandeweg ontdekt de toeschouwer samen met BERLIN dat het verhaal van Mohr bol staat van de onjuistheden en hij het onherstelbare lijkt te willen herstellen. Hoe rekbaar is de waarheid in de zoektocht naar een slotakkoord?
True copy (12/01/2022)
Bart Baele & Yves Degryse, 2018
Op 6 mei 1994 vallen de gendarmes binnen op het Franse landgoed van Geert Jan Jansen. Ze stoten er op meer dan 1600 werken van grootmeesters als Picasso, Dalí, Appel, Matisse en Hockney. Opmerkelijk detail: het merendeel ervan blijkt geschilderd door een Nederlander. Geert Jan weet gedurende meer dan twintig jaar de kunstwereld op te lichten. Hij doet dit zo overtuigend dat Picasso en Appel nietsvermoedend echtheidscertificaten uitschrijven bij werk dat hij maakt. ‘Ik ben geen oplichter, ik ben een verlichter,’ zegt hij er zelf over. ‘Ik denk dat ik hen best wat werk uit handen heb genomen.’
Vandaag hangen er in musea wereldwijd nog steeds enkele werken waarvan niemand vermoedt dat ze eigenlijk van Geert Jan komen. Een spellingsfout in een certificaat dat hij uitschrijft bij een werk “in de stijl van” Chagall doet hem uiteindelijk de das om.
Na BERLINs Perhaps All The Dragons…, waarin Geert Jan reeds opduikt als een van de dertig verhalenvertellers, staat hij in True Copy nu centraal. In de schaduw van de grote meesters, schaaft hij doorheen de jaren aan zijn ambacht. Geert Jans werk en leven is een evenwichtsoefening op de slappe koord tussen fictie en realiteit.
BERLIN toont in True Copy het interne radarwerk van een complexe man, als handleiding om – onder andere – de hypocrisie binnen de kunstwereld bloot te leggen. Welke waarde heeft de waarheid nog? En is het soms niet verfrissender om mee te kunnen gaan in een mooi vormgegeven leugen?
(foto: Koen Broos)
Remember the dragons (25 en 27/04/2018 en 02, 03, 04/05/2018)
Neem plaats aan de grote ovalen tafel. Op dertig schermen kijken zestig ogen van kinderen uit alle hoeken van de wereld je aan. Een meisje begint te vertellen. Er volgt nog een verhaal, nog één en nog één. Plots lijkt de hele wereld hier samen te komen. Elk in hun eigen taal praten de kinderen met elkaar en ontstaat er een gesprek. Geloof je wat er wordt verteld?
Remember the dragons… is een video-installatievoorstelling voor een jong publiek. De voorstelling is gebaseerd op BERLINs succesverhaal Perhaps all the dragons…, dat ondertussen meer dan 590 opvoeringen op de teller heeft staan.
Remember the dragons…. laat jongeren en volwassen de verhalen vanuit verschillende perspectieven bekijken en stuurt hen naar huis met een bijzondere reeks gedeelde herinneringen én een prachtig fonkelende maansteen.
(Foto: Marc Domage)
Perhaps all the dragons (24, 25 en 26/04/2018)
Een bekende pianist beseft op het podium dat ze het verkeerde concerto ingestudeerd heeft.
Een neurochirurg verwisselt hoofd en lichaam van twee levende apen.
In Japan zijn er 700 000 mensen die leven als hikikomori, teruggetrokken in hun slaapkamers voor minstens een jaar lang, weg van het sociale leven.
Six degrees of separation, een theorie die stelt dat eenieder op onze planeet, door een netwerk met zes tussenstappen met elkaar verbonden is.
Fascinerende kleine en grote verhalen uit internationale magazines en kranten maar ook van internetsites en YouTube. Berlin selecteert er dertig en brengt ze samen in een indrukwekkende installatie met dertig schermen en dertig stoelen. Iedere bezoeker gaat zitten achter één scherm en krijgt één verfilmd verhaal te zien. Maar op bepaalde ogenblikken lijken de verschillende verhalen toch op elkaar te reageren.
Zvizdal (16/11/2017) in CC Strombeek
Door het mislukken van een kernproef en de ontploffing van een reactor neemt het leven van de mensen in en rond de stad Pripyat een drastische wending. De bewoners van zo’n 90 steden en dorpen in een straal van 30 km rond de reactor worden geëvacueerd uit hun huizen om er niet meer weer te keren.
Pétro en Nadia, een echtpaar geboren en getogen in Zvizdal, weigeren de evacuatie en een nieuw aangeboden huis. Ze verkiezen in hun oude dorp, in hun huis te blijven. Een spookdorp. Alle bekenden zijn verdwenen, alleen hun geplunderde huizen getuigen van een voormalige bedrijvigheid. Versteende plaatsen, overwoekerd door de natuur die weer vrij spel krijgt.
Zvizdal toont Pétro en Nadia, beiden de 80 jaar ver voorbij, die onverwoestbaar stand houden in de besmette zone en een zelf verkozen eenzaamheid. Zonder stromend water, elektriciteit, telefoon of post.
Vier jaar lang reisde BERLIN twee maal per jaar naar Tsjernobyl om telkens een tijd met Pétro en Nadia door te brengen, hen voor de camera te interviewen en hun leven en keuzes te volgen. Een verhaal over eenzaamheid, overleving, armoede, hoop en liefde tussen twee mensen, met rondom hen het kleurloze, geurloze maar permanente stralingsgevaar.
(Foto: Berlin)
Jerusalem - Holoceen #1 (18/12/2013)
Bart Baele, Yves Degryse & Caroline Rochlitz, 2004
Een indringende voorstelling op meerdere schermen over één van de meest complexe steden ter wereld.
10 jaar na de filmopnames van Jerusalem, bezoekt BERLIN de heilige stad opnieuw. Geïnterviewden worden terug opgezocht, beelden op elkaar gelegd, een discussie nog eens over gedaan. Oude en nieuwe beelden worden gemonteerd tot een nieuwe film op meerdere schermen met live muziek. Wat is er het meeste veranderd in 10 jaar tijd? De stad of de mensen? Veranderen steden als de inwoners veranderen?
Hoewel de namen van de politieke leiders veranderd zijn, de veiligheidsmuur – in 2003 nog in opbouw – er staat, de interne politieke situatie van de Palestijnen door de verkiezingsoverwinning van Hamas veranderd is, de grootste betogingen door de Israelische bevolking tegen het beleid achter de rug zijn, de Palestijnse president Abbas een verzoek indiende bij de VN om zijn land officieel als staat te laten erkennen, etc., is er au fond niets veranderd aan het conflict en blijft het de regio overstijgen. Alle breuklijnen komen er samen, in de navel van de wereld.
(Foto: Gaël Malleux)
Iqaluit - Holoceen #2 (25/01/2006)
Bart Baele, Yves Degryse & Caroline Rochlitz, 2005
Een metalen iglo met zeven schermen. Een fragmentarische indruk van Iqaluit op het ritme van de stad.
In 1999 staat Canada een stuk grond af aan de Inuit. Een gebied zo groot als West-Europa. De Inuit kozen hun hoofdstad: Iqaluit. Een stad die groter wil zijn dan ze in wezen is. Enkel bereikbaar per vliegtuig. 6.000 inwoners, 2.500 auto's. Nauwelijks 25 kilometer wegen.
BERLIN verbleef ruim een maand op de noordpool, in de nieuwe hoofdstad van de Inuit. Het beeldmateriaal is documentair, de uitwerking een installatie met zeven schermen die zeven verschillende verhalen tonen van exact dezelfde duur. Elk scherm staat op zichzelf en toont een aspect van Iqaluit. Er is geen chronologische volgorde.
Bekijk hier de trailer van deze voorstelling
(foto: BERLIN)
Agenda
-
-
di 7 okt18:00Westrand - galerij
Ongenummerd Basis € 5,00 -
wo 8 okt14:00Westrand - galerij
Ongenummerd Basis € 5,00 -
do 9 okt18:00Westrand - galerij
Ongenummerd Basis € 5,00
-
-
-
do 4 sep21:00Papenvest, Brussel
Ongenummerd Basis € 20,00 -21 € 10,00 -
vr 5 sep21:00Papenvest, Brussel
Ongenummerd Basis € 20,00 -21 € 10,00 -
za 6 sep21:00Papenvest, Brussel
Ongenummerd Basis € 20,00 -21 € 10,00 -
zo 7 sep21:00Papenvest, Brussel
Ongenummerd Basis € 20,00 -21 € 10,00
-