Confessie

25 jaar na Jan, mijn vriend schrijft Raven Ruëll,  omdat het niet anders kan, een nieuw stukje theater  voor Bruno Vanden Broecke. 

Lasse Vonck is als jonge kunstenaar door pers en publiek tot wonderkind uitgeroepen en bejubeld. Dertig jaar later is dat niet meer het geval. Dat de mensen hem met de jaren vergeten zijn, vindt hij een te dragen lot maar hij is op de dool: hij zoekt een doel, zin. 

Op een lentedag zonder glans is Lasse bij het ontwaken zodanig vervreemd van zichzelf dat hij niet meer goed weet wie hij is. Hij kan zelfs niet meer spreken. 

Confessie is geïnspireerd op het tijd- en weergaloze verhaal De Gedaanteverwisseling van Franz Kafka. Het schetst een portret van de mens als stil protest.

Ik heb echt niks met auto’s,  

maar ik had een vreemde droom 

heeft me lang bezig gehouden 

het gaat over een 

-hoe zegt ge dat-

een familiewagen 

Ik ben negen en mijn moeder en ik kijken uit het raam 

We zien een sterk gespierde man in een marcelleke 

die één per één 

alle vier de banden 

van de witte Citroën BX 

van m’n vader demonteert 

daarna haalt hij een voorhamer boven 

en slaat alle ramen in gruzelementen 

scheurt vrolijk alle zetels 

-voor en achter- 

in frennen vaneen

rukt de autoradio eruit 

breekt de zijspiegels af 

trekt het stuur eruit

 en mijn moeder kijkt ernaar 

en ze doet niks 

en ik loop naar buiten 

de man in zijn marcelleke is -poef- opgelost 

en ik wil roepen 

ik wil schreeuwen 

maar het lukt me niet 

het lukt me alweer niet 

voor mezelf opkomen 

waarom is dat zo moeilijk 

en ik kijk naar wat er van de Citroën overblijft 

ik zie het plekje waar ik altijd zat 

als we op vakantie vertrokken 

In het midden van de achterzetel 

zo een beetje naar voor 

tussen m’n vader en m’n moeder in 

ellebogen op de zijkant van hun stoelen 

en ik mag het cassetje kiezen om in de autoradio  

te steken 

‘lieve kleine pirana verscheur me’